Liesbeth en Amélie fietsen 300 km op een nacht

De girlpower van VIVE LE VELO!

De kaap van de 200 km


7 mei, een rit van 9u voor de boeg met lage hartslag. Voor het eerst zo lang op de fiets en ik heb me voorgenomen om het alleen te doen. 200 km is mijn doel. Zonder muziek, ik wil mezelf tegenkomen, enkel een goed gevulde rugzak op mijn rug met reservekledij en een voorraadje snacks. Ik vraag mijn goede vriend Kristof een ritje te maken, eentje richting Nederland, vol ongekende weggetjes. Ik plan mijn vertrek om 8u30, het wordt een half uur later. Timing is nooit mijn sterkste kant geweest en is iets waar ik nu, noodgedwongen, aan leer werken. Pluspunt dus, zeker voor mijn omgeving.

Na 3u rijden houd ik even halt in Groede aan een meertje en ik besluit een kledingswitch te doen. Druilerig weer hadden ze voorspeld, de weergoden gooien het over een andere boeg en laten de zonnestralen doorkomen. Heerlijk! Een korte berekening leert me dat ik over een klein uurtje in Breskens ben en 25 km later fiets ik dit gezellige stadje binnen. Tijd om een lunchpauze te nemen in een klein restaurantje. 100 km op de teller. Ik voel me nog niet moe. Rijden op lage hartslag heeft het grote voordeel dat je het gevoel van pompaf te zijn heel lang kan uitstellen, iets waar ik voordien nooit echt bij stilgestaan had en iets wat zeer belangrijk zal zijn op onze nachtelijke tocht in Finland.

Na drie kwartier vertrek ik en rijd richting zee. Alle lof aan de ‘ritjesmaker’: ik geniet van het fietsen langs het water op die fantastisch brede fietspaden in Nederland met de zon op mijn gezicht. Cadzand, Terhofstede, Sluis, ik passeer ze allemaal. In Damme houd ik een korte stop langs het water. Die rugzak moet dringend nog wat lichter worden. Op tijd en stond eten en drinken is ontzettend belangrijk.

Het laatste anderhalf uur komt de wind opzetten en begint het lichtjes te regenen. Nog zo’n 35 km. Dit is een kantelmoment, voel ik. Na 165 km begin ik me minder fris te voelen. Is dit het eerste dipje? Ik besluit een kwartiertje halt te houden en plof me op een bankje. Ik krijg honger en zie dat mijn proviand nog slechts uit 1 koek en 1 banaan bestaat. Te weinig vaste voeding mee dus. Ook dit is trainen: alles leren inschatten.

Een dikke 10u later sta ik terug op de plek waar ik vertrok. 200,44 km op de teller in een tijd van 8u44. Een eerste mijlpaal voor mezelf en ik realiseer me plots dat Amélie en ik nog zo’n 2 maand hebben om ons doel in Finland te halen. Best nog wat werk aan de winkel, maar die kaap van 300, daar gaan we voor!







Trainen in de chalet van…

De recupweek had mijn coach tijdens mijn examenperiode gezet. Niet dat ik een late roeping heb als student, maar als leerkracht in het secundair onderwijs is dat de week die ik het meeste haat: de proefwerkperiode, stilzitten en verbeteren en ieder excuus goed vinden om even pauze te nemen – wat lijk ik nu verdomd goed op die oudste zoon van mij die ook om de haverklap uit zijn kamer sluipt en ieder smoesje aangrijpt om maar niet aan die bureau te hoeven vertoeven. Iets van een appel en een boom dus.

De paasvakantie reserveren we steevast om te skiën. Corona had ervoor gezorgd dat we twee jaar de après-ski in de tuin hielden. Twee weken recup was geen optie en dus nam ik de fiets mee. Sneeuwfietsbanden heb ik niet en na wat rondvragen mocht ik gebruik maken van het Tacx systeem van Kristof. Ik ben altijd heel erg dankbaar wanneer mensen spontaan hun hulp aanbieden en mij helpen waar nodig. Zeker als je leek bent in al die technische snufjes. Daarin moeten Amélie en ikzelf nog wat groeien.

Mijn coach had een trainingsprogramma voorzien: eerst de rollen uitproberen en gewoon worden aan de hoogte. Onze chalet stond op 1650 m en dat is anders trainen. De luchtdruk is er lager, waardoor er minder zuurstof in de longen en het bloed komt. Om te zorgen dat het lichaam toch voldoende zuurstof krijgt (tijdens de inspanning) maakt het extra rode bloedcellen aan. Na verloop van tijd, afhankelijk van de hoogte, en persoonsgebonden factoren went het lichaam aan de hoogte en kost het minder energie om je in te spannen. Zo wordt je ademhaling minder hevig, stijgt je hartslag minder snel, loopt je bloeddruk minder snel op en is het makkelijker om je trainingsintensiteit vast te houden.

Bij aankomst stond de eigenares ons op te wachten, een vriendelijke dame met een Hollands accent. Onmiddellijk viel mijn fiets haar op en terwijl het Tacxtoestel naar boven werd gebracht – mijn fiets werd op de bovenste verdieping opgesteld waar ik zicht had op de bergen, want het oog wil ook wat - begon ze honderduit te praten over haar vader die een hele goede vriend was van de heer Koos Tacx, uitvinder van. Dit was een dame die best veel wist over het wielermilieu en na een tijdje vroeg ik haar waar ze al die kennis vergaard had. ‘Komt door mijn vader’, zei ze, ‘die heeft ooit de Tour gewonnen.’ Een ogenblik werd het stil en zelfs het bevriende koppel dat mee was, luisterde nieuwsgierig mee. ‘Wie is je vader dan? ‘ vroeg ik. ‘Jan Janssen, tourwinnaar van 1969.’ Eén van de meest succesvolle Nederlandse wielrenners aller tijden dus.

En zo begon ik aan mijn fiets-ski-week. De woorden van mijn coach stevig in het geheugen geprent en de idee dat ik aan het trainen was in de chalet van de dochter van een tourwinnaar. Of hoe klein de wereld soms kan zijn en hoe een toevallige ontmoeting je die extra boost kan geven richting Finland.

@Karin, wat fijn om jou te mogen ontmoeten en tot volgend jaar!


TRAINEN IN DE VLAAMSE ARDENNEN

Met de Ronde van Vlaanderen in zicht leg ik de fiets in de auto en rij ik richting Oudenaarde. De sfeer van Vlaanderens Mooiste moet je snuiven op twee wielen. En het is er het ideale weertje voor. Niet teveel wind en zonnig. Ik heb het geluk mensen rond mij te hebben die het zien zitten om af en toe samen te trainen. Vandaag neemt Kristof me op sleeptouw. Hij stelt bijna altijd mijn trainingsritjes samen. Kristof is gebeten door de wielermicrobe.

We parkeren de auto op het pleintje voor Café Peloton, de brasserie van het Centrum Ronde van Vlaanderen. Eén ding staat vast. Na de inspanning volgt hier de ontspanning. Binnen het kwartier fietsen we langs de Schelde. Even wanen we ons lid van het Het Scheldepeloton. We denken aan Wouter en de gedachten dwalen af naar Dimitri.

Meer op interval trainen is de boodschap nu Finland stilaan dichterbij komt en waar kan je dat beter dan op de wegen van de Vlaamse Ardennen. Waar ik vroeger de plekjes om te wandelen en om te picknicken in mijn geheugen opsloeg, is mijn focus nu gericht op het selecteren van perfecte intervalwegen, kleine hellingen en fietsveilige routes. Na anderhalf uur is het tijd om de hoogtemeters wat op te drijven. Niet te heftig – de hartslagen moeten het ritme van het trainingsschema volgen – maar wel voldoende om spanning op de benen te zetten en die te laten wennen aan de glooiingen. Met in het achterhoofd het devies dat elk offer van een beklimming wordt beloond met een deugddoende afdaling.

Wat is het fijn fietsen hier. Je voelt de polsslag van de koers in elk dorpje. Een kleine vier uur later zijn we terug in Oudenaarde. Ik vraag me af of Amélie haar training heeft kunnen afwerken, maar dat hoor ik straks wel. Eerst moeten de gemaakte plannen in de realiteit worden gebracht. We duiken het sfeervolle Café Peloton binnen: ‘Voor mij en mijn maat een warme choco graag!’ 

Het verhaal van Amélie

Ik ben eigenlijk niet van het typisch ‘sportieve’ type dat al van kindsbeen af de passie voor een bepaalde sport vond en voor wie 300km aan een stuk fietsen, ’s nachts dan nog, rond een Fins meer!, een evidentie is. Integendeel.

 

Mijn Saimaa Cycle Tour - verhaal begint in januari 2020 toen ik begon in mijn job voor de ambitieuze start-up Vive le Vélo!

Het wielrennen speelt al mijn hele leven een bepaalde rol, niet overheersend, maar het is wel aanwezig. Ieder jaar in het voorjaar als het weer de tijd was van de voorjaarsklassiekers, werd het verhaal verteld van hoe pepé, Vital Vandekerckhove, met de wielerclub VZW Hand in hand  in 1958 de eerste editie van de E3 prijs Harelbeke organiseerde. Pepé koerste in zijn jonge jaren zelf als liefhebber en bleef zijn hele leven de koers van dichtbij volgen. Hij was een groot fan van het programma Vive le Vélo! Toen ik in de zomer van 2019 een Instagram post zag passeren met een vacature voor Vive le Vélo! de webshop, besloot ik dat ik mijn kans moest wagen. Enkele maanden later mocht ik langsgaan op de HQ van Vive le Vélo! Spannend! Het enthousiasme van Caroline en Karl werkte heel aanstekelijk tijdens dat eerste gesprek. Ik vond en vind het heel inspirerend om te mogen deel uitmaken van hun passieproject.

 

Op dat moment had ik nooit kunnen denken dat ik een dikke 2 jaar later zelf hét koers-avontuur van mijn leven zou aangaan. Die onderneming zou pas concreet worden op het einde van de zomer van 2021. In het voorjaar leerde ik tijdens een fotoshoot voor datzelfde Vive le Vélo! Liesbeth kennen. Het klikte meteen!  Op dat moment had ik net mijn eerste koersfiets gekocht - na het lopen terug te hebben opgepakt tijdens de eerste lockdown in 2020 was het een jaar later tijd voor iets nieuws. Zoals voor velen was de fiets ook voor mij op dat moment een logische keuze: het bood in tijden waar we vooral geconfronteerd werden met de begrenzing van onze persoonlijke vrijheid, de ideale uitweg om die vrijheid zelf terug in handen te nemen, of toch het gevoel ervan -. Tijdens de fotoshoot bleek dat Liesbeth ook dat voorjaar was beginnen koersen. Dat moest ik onthouden! Toen er op mijn verjaardag bij ons in de streek een fietstocht werd georganiseerd voor en door vrouwen, vroeg ik Liesbeth en Amy of ze zin hadden om mee te fietsen. Ik kreeg onmiddellijk twee enthousiaste ‘ja!’s’ terug als antwoord. Zo geschiedde. Tijdens de fietstocht was er uiteraard veel tijd om te babbelen en zo leerde ik dat Liesbeth een uitdaging niet uit de weg gaat en we vonden elkaar in het idee dat we voor ons veertigste toch eens iets moesten gedaan hebben wat ons zou bijblijven, een uitdaging, een once-in-a-lifetime ervaring (noem het gerust een kleine midlifecrisis), iets waarvoor we buiten onze comfortzone zouden moeten treden,…

Fast forward naar een paar maanden later  (ik had de fietsmicrobe ondertussen goed te pakken) toen er plots een Instagram advertentie van de Saimaa Cycle Tour in mijn feed passeerde. Ik was onmiddellijk heel erg onder de indruk, van de uitdaging zelf én van de omgeving waarin deze plaatsvindt. Dit wilde ik doen! Bovendien was ik ervan overtuigd dat Liesbeth dit ook zou zien zitten. Dat ze de ideale partner zou zijn om zo’n uitdaging mee aan te gaan, wist ik wel zeker, we vullen elkaar op essentiële vlakken goed aan: zij als grote enthousiasteling, met de nodige ‘the sky is the limit’ mentaliteit, ik als nuchter en eerder voorzichtig, beredeneerd (maar daarom niet minder enthousiast!) persoon vormen samen een uitgebalanceerd duo. Twee dagen later waren onze deelname-tickets geboekt. No way back nu, we zouden er iets geweldigs van maken, in eerste instantie voor onszelf …

Naarmate de trainingen vorderden en die 300km volgens onze coach een haalbaar doel werden, bedachten we dat we er misschien ook een goed doel moesten aan koppelen. Hoe zalig zou het zijn dat we dit niet enkel voor onszelf zouden doen maar er ook een leuk initiatief zouden mee kunnen steunen? Het moest iets met jeugd en sport worden, dat was snel duidelijk. Na een avondje brainstormen waren we erover uit: we wilden geld inzamelen om kansarme jeugd de mogelijkheid te geven om te kunnen sporten door hen te sponsoren in de vorm van een sportabonnement. Zo zou ‘ons’ project er ook eentje worden van ‘meerdere’ en kreeg het ineens een meerwaarde die voor mij heel erg belangrijk is.

 

We vinden het dan ook oprecht heel erg leuk dat Caroline en Karl onmiddellijk enthousiast reageerden op onze plannen en zelfs aanboden om ons project voor het goede doel te ondersteunen en het zo een onbetaalbare duw in de rug te geven.

#dreambig

Het verhaal van Liesbeth

Van grootmoeders fiets tot koersvelo

 

Had je mij twee jaar geleden gezegd dat ik naar Finland zou gaan om er te fietsen, dan had ik je wellicht vierkant uitgelachen. Op dat moment reed ik nog met de gekregen fiets van mijn oma en was een fietsreis naar het land van de 1000 meren het verste van mijn gedachten.

 

Corona deed ons teruggrijpen naar de essentie. In alles. Naar eenvoud. Naar paden verkennen op minder dan 30 km van je deur. Eerst al wandelend en na een tijdje vind je dat stappen toch wat te traag. Iedereen op de fiets! leek het wel. Opeens kom je mensen uit je buurt tegen die ook aan het fietsen zijn en bleek de fiets het ideale middel te zijn om even te ontsnappen aan de Covid-realiteit.

De fiets van oma werd ingewisseld voor een elektrische bike en al snel leerde ik Amy kennen. Tijdens de winter van 2020-2021 verkende ik met haar ontelbare wegen. Zij op een koersfiets, ik op een elektrisch exemplaar. Ik had de smaak echt te pakken en in april 2021 schafte ik m’n eerste koersfiets aan. Ken je dat gevoel van verliefdheid, dat allesoverheersende? Zo was het bij mij toen en zo is het nu nog steeds.

 

Tijdens een shoot voor Vive le Vélo! leerde ik Amélie kennen. De klik was er meteen en samen met Amy fietsten we een aantal keer tijdens de zomervakantie van 2021. Ik zou in september 40 worden en had aan hen verkondigd dat ik eigenlijk wel eens iets buiten mijn comfortzone wou doen. Iets geks, iets zots en vooral anders dan anders. Iets waar ik op mijn 80ste zou op terugblikken met een heel warm gevoel.

Amélie is er eentje die onthoudt en toen ik het bericht over de Saimaa Cycle Tour kreeg van haar, twijfelde ik geen seconde. Dit fietsevent in Finland is in één woord: adembenemend! Dit zou ik doen, dit wil ik doen en dit zal ik doen, samen met Amélie. Dit wordt ons project. Een project met een goed doel: geld inzamelen om kansarme kinderen de kans te geven om zich aan te sluiten bij een sportvereniging en dit voor hun hele jeugd. 

Dat Karl en Caroline ons hierin willen steunen, daar kunnen we alleen maar ontzettend dankbaar voor zijn.

 

Soms moet je durven. Een doel voor ogen hebben en er gewoon voor gaan. De motivatie om dit doel tot een goed einde te brengen bezorgt niet alleen jezelf, maar ook anderen vleugels. En is dat niet de bedoeling? Anderen aansporen om te fietsen, om zich te engageren, om te beleven, op en naast de fiets. Om te durven dromen, buiten hun comfortzone te treden en net als Amélie en ik, twee crazy West-Vlaamse mama’s die tot voor kort nog nooit op een koersvelo gezeten hadden, een waanzinnig avontuur aan te gaan.

Of zoals men zegt: ‘Als je iets doet, doe het dan goed.’

#dreambig


Hoe het allemaal begon

Een toevallige ontmoeting tijdens een fotoshoot voor Vive le Vélo! tussen Amélie Verbeke (38) en Liesbeth Vanheule (40)  bleek de start te zijn van een ambitieus avontuur: 300 km fietsen – de afstand van Milaan-Sanremo – onder de middernachtzon door het heuvelachtige landschap rond het Saimaa meer in Finland.

Uitdaging

Tot een jaar geleden waren noch Liesbeth noch Amélie fervente fietsers, integendeel. ‘Na de shoot raakten we aan de praat en toen bleek dat we beiden net een koersfiets hadden gekocht’, aldus Amélie. Van het één kwam het ander en al snel onderhielden de dames contact. De fiets was vaak de aanleiding. Liesbeth: ‘Tijdens een gezamenlijk fietstochtje vertelde ik dat ik op zoek was naar een uitdaging. Ik zou binnenkort veertig worden en dat is toch wel iets speciaals. In het dagelijks leven kan je dingen doen én kan je dingen beléven. Ik hou enorm van dat tweede. Eind augustus stuurde Amélie mij een link door van de Saimaa Cycle Tour in Finland. Ik was onmiddellijk verkocht.’

Goed doel

Wat begon als een persoonlijke uitdaging voor deze West-Vlaamse dames, kreeg na een paar maanden een extra dimensie. Beiden wilden heel graag van hun sportieve onderneming een project met een goed doel maken. Kinderen en jongeren uit kansarme gezinnen financieel helpen en ze de kans geven om zich bij een sportvereniging naar keuze aan te sluiten. Amélie: ‘We willen jongeren helpen in de vorm van een sportabonnement, we willen ze inspireren om zelf doelen te gaan stellen en die objectieven met volle overgave na te jagen. Net omdat onze uitdaging tweedelig is – een persoonlijke beleving in combinatie met een goed doel – zijn we extra gemotiveerd om er voluit voor te gaan.’

Vive le Vélo!

Toen Amélie vorig jaar tijdens het kerstfeestje van Vive le Vélo! liet vallen dat ze samen met Liesbeth hard aan het trainen was om te gaan fietsen in Finland was de interesse van Caroline Vereenooghe (zaakvoerder Vive le Vélo!) onmiddellijk gewekt. ‘Het is voor ons een no brainer om dit project te ondersteunen’, zegt Caroline. ‘De missie van Liesbeth en Amélie bundelt alles waar we voor staan. Het mentale welzijn van de mensen met wie we samenwerken vinden we heel belangrijk. Bovendien is het aanzetten tot bewegen een duidelijke filosofie en ze koppelen hun Finse ‘Milaan San Remo’ ook nog eens aan een goed doel. Uiteraard gaan we dit ten volle steunen Da’s gewoon prachtig!’


Amélie en Liesbeth vertrekken op 6 juli richting Finland. In de nacht van 8-9 juli fietsen ze rond het Saimaa meer, een tocht van 300 km onder de middernachtzon. De komende maanden worden onder de noemer #LiesAm300 allerlei activiteiten opgezet om fondsen voor hun goed doel in te zamelen. Zo zullen op geregelde basis groepsritten met Amélie en Liesbeth vertrekken aan de flagshipstore van Vive le Vélo! in Diksmuide. Binnenkort meer nieuws hierover!


Wie het avontuur van Amélie en Liesbeth wil volgen, kan hun blog, video’s en acties volgen op  

https://vivelevelo.be  #LiesAm300 of via instagram @LiesAm300

 

contact opnemen voor meer info kan via amelie@vivelevelo.be

 
 
                                                                                       #LiesAm300